fbpx

Die Nanneke weet misschien het een en ander over copywriting, contentmarketing en storytelling, maar wie is ze nou eigenlijk? In deze blog deel ik tien willekeurige weetjes met je over mij.

1.   Jongste kind
Op 24 april 1979 werd ik geboren als jongste van drie kinderen. Mijn broers zijn 1,5 jaar en 5 jaar ouder dan ik ben. Hoewel we over het algemeen heel goed met elkaar door een deur kunnen, is er ook best wel eens strijd geweest. Mijn twee broers tegen mij of ik met een van mijn broers tegen de andere broer. Over één ding waren (of zijn, dat moet ik eens navragen) mijn broers het roerend met elkaar eens: ‘Jij hebt geen humor’. Al denk ik dat dit er vooral mee te maken had dat ik niet altijd hard moest lachen om hun grappen. Ik heb mijn momenten dat ik best ad rem ben. Daarin lijk ik volgens mij op mijn oma Van Drunen.

2.   Saxofoon
Ik was een jaar of vijftien en zat bij een plaatselijke toneelvereniging toen een van de muzikanten uit de begeleidingsband een saxofoonsolo speelde. Kippenvel. Ik was verkocht. Een aantal jaren heb ik saxofoonles gehad. Totdat ik naar een flat verhuisde en ik stopte met spelen om overlast voor de buren te voorkomen. Na jaren in de saxofoonkoffer gezeten te hebben, staat mijn alt sax nu op een standaard te shinen in mijn kantoor. Maar spelen… daar komt het niet van. Ik moet het toch weer eens oppakken, zodat ik meer kan blazen dan alleen de tune van de ‘Meneer Kaktus Show’.

3.   Gelegenheidsduo
Samen met mijn oudste broer vorm ik af en toe een gelegenheidsduo. Hij speelt gitaar en zingt. Hopelijk kan ik zingen ooit weer aanvullen met saxofoon spelen, maar voor nu doen we het ermee. Zo eens in het jaar doen we ergens mee aan een open podium. Dat vinden we allebei spannend, maar we doen het wel. Op ons repertoire staan onder andere nummers van Ed Sheeran, Bon Jovi, U2 en Alanis Morissette. Samen muziek maken, is een magische ervaring. De kick als het goed gaat en je het publiek meeneemt in het verhaal dat je vertelt, is zo gaaf.

4.   Majorette
Die meisjes die voor de harmonie uitliepen en met een stok zwaaiden, vond ik als klein kind magisch. Dat wilde ik ook. Toen ik eenmaal oud genoeg was, werd ik majorette. Met zo’n baton omgaan (zo heet die stok officieel) viel nog niet mee, maar leuk dat ik het vond. Ik deed mee aan wedstrijden en werd zelfs als solist Nederlands Kampioen. Jaren later werd ik dat met een team van De Wiebert uit Uden. Het was een Spaanse show waarvoor onze haren zwart gespoten werden. Ik was net een levend lijk met dat zwarte haar en mijn blanke huid, maar dat mocht de pret niet drukken. We werden door de gemeente Uden gehuldigd als sportkampioen. Mijn gymleraar, meneer Blaas, geloofde me in eerste instantie niet toen ik hem vertelde over de huldiging. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, want ik had een gruwelijke hekel aan gym. Een uur dansen: prima. Maar de cooper of shuttle run test… je kon/kan mij niet ongelukkiger maken.

5.   Boekenwurm
Vertwijfeld stond ik als kind in de plaatselijke bieb. Alle boeken die ik leuk vond, had ik gelezen. Van De Olijke Tweeling en Kruistocht in Spijkerbroek tot en met de serie van Baantjer. Ik ben een enorme boekenwurm die het liefste nog gewoon een papieren boek leest. Al wint de e-reader aan terrein. Simpelweg omdat ik dan veel meer boeken mee kan nemen op reis, terwijl ik geen kilo’s papier meesleep. Schrijven in boeken doe ik zelden, vind ik zonde. Behalve in Lonely Planets. Die worden juist meer waard door je ervaringen (en die van andere reizigers) erin te zetten.

6.   Reisfanaat
Een paar jaar geleden was ik mijn een van mijn broers, zijn vrouw en een neef op motorvakantie (ik zat overigens achterop de motor) in Frankrijk. We waren een paar uur onderweg toen ik een plaatsnaam zag die me bekend voorkwam. We bleken er als kinderen op vakantie te zijn geweest. Die paar uur in de auto als kind voelden voor mij destijds als een ware wereldreis. Ik vond het fascinerend dat mensen een andere taal spraken en je op vakantie ander geld had. Die vakanties wakkerden in iets in mij aan. In 2001 maakte ik mijn eerste verre reis naar Colombia. Sindsdien is reizen mijn grootste hobby. In 2008 diende ik mijn ontslag in bij het reclamebureau waar ik werkte om zeven maanden in mijn uppie te gaan backpacken. Het was een aaneenschakeling van hoogtepunten, met hier en daar een dieptepunt waarbij ik mezelf tegenkwam. Maar man, wat is reizen fijn. Het voedt mijn ziel, zoals niets anders dat lijkt te kunnen doen.

7.   Chocoladeliefhebber
Tijdens mijn wereldreis verbleef ik in Adelaide (Australië) en laat daar nou eens een chocoladefabriek staan. Ik boekte een toer bij Haigh’s en werd vooral enthousiast van de proeverij aan het einde van de rondleiding. Ik had altijd een voorkeur gehad voor melkchocolade, totdat ik hun pure chocolade pastilles proefde. Ik was om. Mijn god, wat was dat lekker! Sindsdien ben ik team pure chocolade. Al maak ik voor de oranje wikkel van Tony’s Chocolonely (zeezout karamel) graag een uitzondering.

8.   DISC
‘Ik heb de baan niet gekregen, want ik ben te geel voor het team’. Huh, wat? Ik had nog nooit van gele, groene, blauwe en rode types. Door de jaren heen ontkwam ik er niet aan en moest ik er ook aan geloven. Volgens het DISC-model ben ik een groen type met veel gele kenmerken. Een tijd lang heb ik een klus gedaan bij een organisatie waar de meeste mensen blauw en rood waren. Hoewel je elkaar dan goed kunt aanvullen, liep ik er vooral op stuk. Maar interessant is de materie wel. Ook erg bruikbaar voor het schrijven van teksten. Misschien dat ik daar nog een keer een blog over ga schrijven…

9.   BrilNanneke als peuter met bril
‘Kijk dan hoe scheel ze kijkt!’, schijnt mijn moeder tegen mijn vader te hebben geroepen toen hij ontkende dat ik wel degelijk scheel keek. Het resulteerde in een oogoperatie toen ik zo’n twintig maanden was. Sindsdien draag ik ook een bril. Kun je het je voorstellen zo’n ukkie met een blauw brilletje? Dreigen je brilglazen over de tegels te halen, werkte goed als pressiemiddel. Tenminste, mijn moeder beweert dat ik dat deed. Ik ben me natuurlijk van geen kwaad bewust… Toen ik een jaar of vijftien was, stapte ik over op lenzen. Die draag ik eigenlijk altijd. Al heb ik er wel een bril bij. De kans dat jij mij daarmee ziet, is echter klein. IJdel? Misschien wel. Al houd ik het erop dat ik afstanden anders inschat wanneer ik mijn bril op heb.

10. Twee linkerhanden
Ik verbaas mezelf als ik terugdenk aan het wandje dat ik in mijn oude appartement betegelde. Ik heb namelijk echt twee linkerhanden. Mijn superhandige buurvrouw vatte het anders samen: ‘Jij kunt ook echt helemaal niets!’. Misschien is het meer een kwestie dat ik klussen niet leuk vind om te doen en er mensen zijn die een beter resultaat behalen in minder tijd. Ieder zijn vak, zullen we maar zeggen. Het mijne is ondernemers helpen door ze te leren hoe ze goede teksten schrijven en weten hoe ze hun verhaal kunnen vertellen, zodat ze hun contentmarketing met gemak doen. Kun jij daar hulp bij gebruiken? Kijk dan vooral hier.

Welke van de tien weetjes vond jij het meest verrassend? Laat het me weten in de comments!

Wil je weten wanneer de deuren weer opengaan?

Vul hieronder je e-mailadres in en je hoort het zodra jij je kunt inschrijven.

Gelukt! We houden je op de hoogte!

Pin It on Pinterest